Ne dersin ?

  Hissettiğimiz duyguları düşünmek isteriz; müzik eşliğinde veya yürüyüş yaparken. Kendimize iyi gelen yöntemlerle düşünmeye çalışırız, ne zaman odaklanmak istesek başka konuları düşünürüz. İstediğimiz olmaz, aklımıza hiç gelmeyen düşünceler sarar. Böyle durumlarda akışına bırakırım zihnimi, kendisi zincirleme görüntüler verir ve hatırlamak istemediğim ne varsa artık baktığım yerde olur. Ardından mutlaka davranışlarımı gözden geçiririm: neden böyle yaptım, o ne hissetti, nasıl davranmalıydım...Genellikle sorduğum soruların yanıtlarından sonra 'ama' gelir. Amayla başladığım cümlelerim hep beni haklı çıkartır. Bencillik hissi çöker içime. Empati kurmak isterim, kurdukça hissettiğim duyguları sevmem. Aklıma ilk gelen şey 'bunu daha önce nasıl düşünemedim' olur. Her an kendimle çelişkiye düşerim. Bunun iyi olmadığını düşünmüyorum ama karışık hissettirdiği de gerçek.  Davranışlarımızı sorgulamak acı veriyor bazen, negatif olan duyguları barındırıyor gibi. Depresif olmaya yit...

  Mizacımızla doğduğumuzu ve çevremizdeki kişileri bunun etkisiyle seçtiğimizi düşünüyorum. Yanımızdaki kişiler kendimizi oluşturuyor, özümüzün yansımasını görüyoruz. Karşı tarafı eleştirdiğimizi düşünürken aslında kendimizi eleştirmiyor muyuz? Çevremizdeki kişilerin aldıkları kararların sebebi veya sonucu yine kendi hayatımızı etkilemiyor mu?  Birbirleriyle bağlantılı kişilerde, sürekli gözlemlediğim konu: dedikoduyu sevmeleridir. Yapılan arkadaşlıklarda (cinsiyet ayrımı olmaksızın) birbirlerinin seçimleri, kararları kişinin kendi kararlarını etkiliyor ve analiz yapmak yerine içten içe dedikodu yapma eylemini gerçekleştiriyor. Bunu dışa vuran insanları tanımlayabilmek basittir; senin hakkında bunu dedi, şu kız erkeklerin gözünde böyle  (komiktir ki 'zamanında' diye başlanan cümleler genellikle iftira olur)... Oluşan her ön yargı çevreden kaynaklı oluyor. Sanırım en kötüsü duyulanlara veya görülenlere inanma isteği. Belki de sırf bunun yüzünden birileri için sevecekken ne...