4 AĞUSTOS

Bugün hayatımda ilk defa anksiyete krizi yaşadım. Kendimi sakinleştirmeye çalışmak korkunç zordu. Kalp krizi geçiriyormuşum gibi düşünmek ve nabzımı kontrol altına alamamak ardından gelen ya bayılırsam korkusu… korku sardı içimi ve hiçbir şeyi kontrol edemedim. 

Sadece yemek yedim ve midem inanılmaz şişti. Onun baskısı beni nefres darlığına yitti ordan da atak krizlerine. Doktordan duyunca inanmak istemedim. Ne yani bende anksiyete mi var? 

Hayatımda olumsuz olarak gözüken ama yepyeni bir başlangıcın eşiğindeyim. Bununla ilgili çok fazla düşünüyorum ve beni strese soktuğunun da farkındaydım. Bu yüzden olumlu yönlere bakmaya çalıştım ama görüyorum ki yeterli olmamış. Sanki kalbime odaklansam hemen ritmi değişiyor, düşünecelerime odaklansam kötü senaryolarla karşılaşıyorum buna engel olamıyorum. Hatta engel olabilmek için saçma saçma şeyler yaptım. Birden ona kadar saydım durdum, şarkı söyledim, ben iyiyim bir şeyim yok dedim. Kendime inandırmaya çalıştım. Dikkatimi kalbimden çebilirsem sakinleşicem ve bu geçecek diye düşündüm. Ama sürekli yapamadım. Bir şekilde aklım kalbime gitti. Ritmi birden değişti, sanki saatlerce koşmuşum gibi hızlı atamaya başladı. Ritme odanlandığımda ise bayılma korkusu geldi. İyice sıkıştı kalbim, sonrasında ölüm korkusu sardı. Tek düşündüğüm şey ise “yiğenlerim çok küçük bana ihtiyaçları var “ oldu. Bakar mısınız ? sanki ölücekmişim gibi hissettim. Çok korkunçtu.

Kendime üzülüyorum, elimde olmadan yaşatıyorum kalbime bunları. Ya bir daha olursa ! Bunu yaşamak istemiyorum 

Bunu yaşamak istemiyorum!