HERKES KONUŞUR-HAYATA DAİR DENEMELER

Bir şeyler yaşadığımızda sadece kendimiz yaşayamıyoruz, bazen. Bu ne demek hemen açıklayım! 

Mutlu olaylarda çevremizdeki iyi veya kötü niyetli kimler varsa elbette mutluluğa ortak olurken konuşacaklardır. Yine niyetin aslında ilk sırada önemli olmadığı, sadece boş sözlerin etrafta fazla dolanmasıyla ortaya çıkan kargaşa ve kişiler arasında dengeyi sağlayamamak olsa gerek. Konuşanların merakları da hiç bitmeyen akıntı gibi değilse nedir? Burada "mutlu" olunmanın önemi azalıyor ve "nasıl, ne zaman, neden" gibi sorular açığa çıkıyor. Sorulara her zaman olduğu gibi asıl kişiden değil, yine çevresinde gördüğü insanlardan cevap aramaya çalışılıyor. Ne yazık ki cevaplar her zaman yoruma açık ve değişken oluyor. Şimdi soruyorum size, sadece mutluluğa destek vermek imkansız mı ?

"aslında şöyle yapması biraz abartı ama yine de mutlu tabii elinden geleni yapıyor, bende yaşadım insan mutlu olduğunda gözü bir şey görmüyor ama temkinli olmak lazım, biraz erken ama iyi durum..." daha nicelerini yazabilirim! Benim anlamadığım şey ise, madem bu kadar mutluluğa ortak olunuyor neden cümlelerinde hep ama oluyor bu insanların!. Kendi düzenlerinin bozulacağı korkusu, kendi mutsuzlukları, yalnız oluşları, ben merkezci oluşları mı buna engel oluyor ? Sanırım öyle...

Üzgün olduğumuzda peki durum nedir ? Neden herkes konuşurken susar ? Dost kara günde belli olur lafı sanırım az konuşulduğu için ortaya çıkmış. E sonuçta mutluluğa bile yorum katılıp konuşulması aynı zamanda sevince ortak olunması değil mi ? hah elbette "değil" . 

Çevrenizdeki insanların az konuşup çokça destekleyici davranışlarda bulunduğundan emin olun. Çünkü fazla konuşmak değersizleştirir, mutluluğu da acıyı da...